Het Kompas

Woord van de voorzitter, februari 2019

Beste ‘clubvrienden’,

 

De afgelopen weken heb ik op diverse nieuwjaarsrecepties al verschillende leden de hand mogen drukken en geproost op een voorspoedig 2019. Ook vanaf deze plaats wil ik u allen een heel gelukkig nieuwjaar wensen en vooral in goede gezondheid. Om je heen merk ik regelmatig dat mensen zeggen dat het niet gebruikelijk is om na half januari elkaar nog gelukkig nieuwjaar te wensen. Ik vind het eigenlijk niet verkeerd als we elkaar het hele jaar door ‘alle goeds’ voor de komende tijd wensen.

 

2019… een heel bijzonder jaar voor onze vereniging. We worden met z’n allen 65 jaar jong. Tot voor een paar jaar dé leeftijd waarop je de eerste AOW-uitkering ontving. Nu is deze leeftijd door de regering ‘opgerekt’ met een paar jaar en heeft 65 z’n magische kracht een beetje verloren. Wij gaan er wel uitgebreid bij stilstaan met een jubileum theateruitvoering in april of mei. De voorbereidingen zijn in volle gang. In het maartnummer leest u hiermee over.

 

Hillegom vergrijst net zoals vele plaatsen. Dat kan dus betekenen dat onze vereniging de komende jaren zal groeien. Maar dan moeten we wel onze inwoners ‘overhalen’ lid te worden van onze vereniging van senioren. Dat moeten we met elkaar doen. Dus kijk om u heen, attendeer mensen op onze maandelijkse themabijeenkomsten, nodig buurtbewoners en leeftijdgenoten uit om eens een keer een kijkje te komen nemen. Of kom met ideeën voor attractieve activiteiten voor jonge pensionado’s vanaf 65 jaar.

Het bestuur kan dit niet alleen. Nogmaals: we moeten het samen doen.

 

Het is al eerder aangekondigd. We gaan een enquête houden, waarin wij u vragen wat er onder onze leden leeft. Met de uitkomsten willen wij plannen gaan smeden voor de toekomst. Doe mee, want uw stem is belangrijk. Vul het formulier in, knip dit uit en lever het in bij één van de personen, waar u iedere maand ook de oplossing van de puzzel kunt brengen: Karin Zwetsloot, Gerda Warmerdam of Joke Mense.

 

Nog even terugblikkend naar de maand december. Aan de oproep in de Hillegommer voor een donatie uit het Meerlandenfonds heeft onze secretaris middels een korte e-mail gehoor gegeven. Begin december kregen wij bericht van De Meerlanden, dat we een ‘prijs’ gewonnen hadden. Vol verwachting toog een delegatie van het bestuur naar de uitreikingsbijeenkomst. Er werden bedragen toegekend tot een maximum van € 850,–. Ter besteding aan ons jubileum kregen wij een cheque van € 250,– uit dit fonds. ‘Toch mooi meegenomen’.

 

Op de oproep in ons vorige nummer voor een assistent(e) voor onze ledenadministratie heeft een zestal (!) leden gereageerd. In de ogen van het bestuur een mooie respons. Allen hartelijk dank voor hun reactie. Met één van de kandidaten zijn we inmiddels in gesprek om – na een inwerkperiode – op termijn de taken van onze ledenadministratie over te nemen.

 

19 december vierden we Kerst met 175 leden. Villa Flora was ‘tot de nok toe’ gevuld. Gestart werd met een prachtige kerstviering muzikaal ondersteund door het dameskoor van de Sint Jozef- en Martinusparochie, dat een groot aantal bekende kerstliederen ten gehore bracht. Na de lunch verzorgden ‘de Bollen Mina’s’ uit Lisse een feestelijk kerstconcert.

 

Van harte… Gelijktijdig met onze eerste themaviering van dit jaar op 17 januari was de uitreiking van de certificaten aan onze nieuwe ouderen-adviseurs door wethouder Fred van Trigt op het Gemeentehuis van Hillegom. Aan de zesdaagse cursus/training deed een vijftiental leden uit de Duin- en Bollenstreek mee. Van onze vereniging ons bestuurslid Joke Heemskerk en de heren Jan Clemens en Peter Dukker. Allen van harte gelukgewenst en wij hopen in de toekomst veel van hun nieuw vergaarde expertise gebruik te mogen maken.

 

Hartelijk groet,

Frans van Lierop

Gedachtegoed, februari 2019

GEDACHTEGOED – PSALM 90 –

 

Oud worden, we worden met elkaar steeds ouder. In de afgelopen maanden waren er, kort na elkaar, drie honderdjarigen in ons dorp. Dat is een goed bericht. Dat betekent dat het goed wonen is in ons mooie bollendorp, maar ook dat er naar elkaar wordt omgezien. Achter ieder mens, die ouder wordt, staan weer andere mensen die daarvoor zorgdragen. Er zijn voorzieningen waar mensen worden opgevangen, er zijn weer andere mensen die, meestal zonder eigenbelang (denk aan de mantelzorgers), weer andere mensen verzorgen. Er zijn voorzieningen op medisch, maar ook op culinair, gebied. Voel je pijn dan kun je naar gekwalificeerde gezondheidsspecialisten, een dokter of een gezondheidscentrum. Heb je trek, maar geen zin meer om zelf dat ene potje te koken, dan kun je tegen een redelijke prijs eten in een zorg- of kerkinstelling.

Wat ook uit de beschrijvingen, in onze plaatselijke bladen, naar voren kwam is dat deze mensen, die de leeftijd van honderd jaar hadden bereikt, open bleven staan voor de wereld om hen heen. Een doel hadden, richting gaven aan hun dagelijks bestaan. Zelf zorgen, beperkt sporten, familierelaties en vriendschappen onderhouden. Het is een zegen om zo oud te mogen worden.

Bij dit positieve nieuws dacht ik aan psalm 90 uit ons mooie bijbelboek. Het oude testament. Als u een bijbel heeft sla die er, zo nu dan, eens op na. U vindt kracht en troost in de teksten.

Ik geef u een gedeelte van de tekst uit de “basis bijbel”, psalm 90, 9 [..] en volgende:

 

“Ons leven gaat snel voorbij, zo snel als een gedachte.

We leven 70 jaar, als we sterk zijn misschien 80 jaar.

En zelfs in onze beste jaren hebben we zorgen en verdriet.

Plotseling is ons leven voorbij, want de tijd vliegt.

Wie begrijpt werkelijk hoe vreselijk boos U bent?

Wie heeft werkelijk ontzag voor uw woede?

Leer ons zó te leven, dat wij er wijs van worden.

 

Kom alstublieft terug, Heer. Hoe lang zal uw woede duren?

Heb alstublieft medelijden met ons!

Stort alstublieft elke morgen uw liefde over ons uit,

zodat wij alle dagen van ons leven zullen jubelen en juichen.

Maak ons alstublieft zó blij, dat wij zullen vergeten dat U ons gestraft heeft.

Laat ons zien wat voor machtige dingen U doet.

Laat ook aan onze kinderen zien wat een machtige God U bent.

Laat ons alstublieft zien dat U van ons houdt, onze Heer God.

Zegen alles wat we doen. Als U het zegent, zal het goed zijn.

 

Voor nu wens ik u goede wintermaanden en straks een zonnig voorjaar toe.

Marie van Rooden

Woord van de voorzitter december 2018 – januari 2019

 

Beste ‘clubvrienden’,

Sinds half november is de Sint met een grote schare Zwarte Pieten in Hillegom gearriveerd en bracht hij op 28 november een bezoek aan onze vereniging. Daarvoor is het bestuur druk bezig met het inkopen en inpakken van de ruim 200 cadeautjes, die wij tijdens deze feestelijke Sinterklaas-bingo-middag hebben uitgereikt. Ook heeft ieder lid in de afgelopen weken een chocolade-letter via onze contactpersonen mogen ontvangen. Groot was de schrik bij uw bestuur toen bekend werd dat er een terugroepactie van de Hema melk-chocoladeletters werd aangekondigd, omdat er bij de vervaardiging van onder andere de letter S ‘plastic snippers’ waren aangetroffen, net toen alles was bezorgd. Gelukkig betrof het niet ons productnummer. Het zal je maar gebeuren….. honderden letters omruilen! En wat ervan te denken als je de chocoladeletter toch al had opgegeten?!

Nadat de Sint welkom was geheten, bracht een negental leden van mannenkoor Cantiflora – in vol ornaat – een muzikaal intermezzo met speciaal voor deze gelegenheid ingestudeerde bekende Sinterklaasliedjes. Dat gaf extra cachet en ondersteunde beslist de zangkwaliteiten van onze leden, die massaal naar ons clubhuis in Bloemswaard waren getogen. Wonderlijk was dat het koor een paar onbekende coupletten had toegevoegd, waardoor de zaal soms ‘stil’ viel.

Zoals ieder jaar was een aantal personen speciaal geselecteerd om voor de Sint te verschijnen. Vanzelfsprekend de nieuwe bestuursleden, maar ook onze ‘supervrijwilliger’ Piet, de 90-jarige tante van één van de Pieten (en ook mijn tante) en een lid, dat altijd veel geluk heeft bij het binnenslepen van bingo-prijzen. Ook een voormalig inwoonster van De Zilk, die recentelijk kritiek had geuit op de kwaliteit van de prijzen. In plaats van ‘prullaria’ had zij liever een grote Azalea. Vanzelfsprekend gaf de Sint gehoor aan dit verzoek.

Voordat de bingo gestart kon worden overhandigde Sinterklaas een sleuteltje aan ‘bingo-supervisor’ Marry. Ons spel gaat in het vervolg ‘op slot’, omdat het in de afgelopen maanden tot tweemaal toe plotsklaps was verdwenen uit de spellenkast en wij moesten improviseren met een aftands spel, waarvan de cijfers praktisch niet meer te lezen waren. Het gebruik door derden had onze bingomolen beslist geen goed gedaan. Toen Sint aan het apparaat begon te draaien sprongen tientallen balletjes spontaan de zaal in en moesten de Pieten op hun knieën gaan zoeken onder het podium en tussen de cadeautjes.

De Sint begeleidde de eerste bingo-ronde en zag als een heuse notaris erop toe dat alles eerlijk verliep. Na een pauze met ‘winterse’ chocolademelk en natuurlijk een speculaasje werden nog twee  rondes gespeeld en ook toen was het strooien geblazen met die balletjes. Er werd een suggestie gedaan voortaan een computergestuurd spel aan te schaffen, maar dit strooien heeft toch ook zijn charme en zorgde voor hilarische taferelen.

Na afloop ging iedereen huiswaarts met minimaal een cadeautje.

Onze Kerstviering op 19 december a.s. is geheel ‘volgeboekt’. Ruim twee weken voor de sluitingsdatum hadden al veel leden zich aangemeld. Eind november stond de teller op het maximum aantal van 175 personen. Gelukkig hebben we – net als vorig jaar – Villa Flora kunnen vastleggen, want dat is in Hillegom de enige gelegenheid waar we met zovelen kerst kunnen vieren, toch één van de hoogtepunten in ons KBO-jaar.

Kerstmis is een gebeurtenis waar we ieder jaar stil bij staan. We hopen dat de ‘wereld wit zal kleuren’, want dan lijkt alles vrediger. Samen stilstaan bij de geboorte van een kind zo’n tweeduizend jaar geleden en wat dat kind in zijn leven teweeg heeft gebracht. Het Kerstfeest roept wereldwijd het verlangen naar vrede op. Mogen we daar inspiratie uit putten voor de toekomst.

Mede namens mijn medebestuursleden wens ik u gezegende kerstdagen, een fijne jaarwisseling en alle goeds voor het komende jaar. Een jaar waarin onze vereniging haar 65-jarig bestaan hoopt te vieren. Op welke wijze? Daarover informeren wij u in de komende maanden.

 

Hartelijk groet,

Frans van Lierop

Gedachtegoed december 2018 – januari 2019

KERST

 

Ieder jaar verbaas ik me erover. Begin november zie ik hoe men bezig is kerstversiering op te hangen. Sinterklaas moest zijn intocht nog houden!

“Ach”, zei iemand tegen me , “dat is niet het enige. Begin september ligt het tuincentrum al vol met kerstversieringen.”  Het geeft aan hoe vercommercialiseerd ons kerstfeest is. Weten we in onze samenleving nog wel wat we eigenlijk vieren met Kerst?

 

25 december vieren wij het grote feest van de geboorte van onze Heer Jezus Christus. Als je daar echt over nadenkt, is het eigenlijk onbegrijpelijk: God is mens geworden. De eeuwige neemt een tijdelijk bestaan op zich. De Schepper van hemel en aarde staat niet van grote afstand naar ons gezwoeg te kijken, maar wil het lot van zijn schepselen delen. Want dat doe je als je van elkaar houdt. Dan wil je alles met elkaar delen. Kerst getuigt van Gods ongelofelijke liefde.
De gebeurtenissen rond de geboorte zijn overbekend. Maria wikkelde Hem in doeken en legde Hem neer in een kribbe, omdat er voor hen geen plaats was in de herberg. God komt ter wereld en meteen al is er geen plaats voor Hem. Het oorspronkelijke Griekse woord dat hier staat voor herberg betekent zoiets als gastvertrek. Reizen was toen een heel avontuur. Rovers onderweg, uitputting, honger en dorst maakten er deel van uit. Een plaats waar men weer op krachten kon komen was van levensbelang. Dat er voor Maria en Jozef geen plaats was in de herberg betekende meer dan alleen maar wat ongemak.

Voor God is er op het moment dat Hij mens wordt geen gastvrijheid. Hij is niet welkom.
Eigenlijk vreemd, als je er goed bij stil staat, dat wij kerststalletjes onder onze boom neerzetten met Kerst. We doen dat voor de gezellige sfeer. Omdat het zo bij Kerst hoort. Maar de kribbe laat juist zien hoe weinig welkom God was, hoe weinig de mensheid op God zit te wachten. Het is eigenlijk helemaal geen gezellige geschiedenis.
En wat deed God? Werd God boos? Dacht Hij: “Als de mensen zo zijn, als Ik niet welkom ben, dan laat Ik ze maar aan hun lot over”? Integendeel. Hij doet het omgekeerde. De volgende keer dat wij in het evangelie hetzelfde woord voor herberg, gastvertrek, tegenkomen, is op Witte Donderdag. Jezus is dan met zijn leerlingen samen. En Hij viert het laatste avondmaal met hen. De God die niet welkom was schenkt zichzelf als voedsel aan die mensen. Zo beantwoordt God onze kilheid met liefde. En Hij is heel vasthoudend in die liefde. Zelfs op het kruis, is zijn liefde daar.
Het Kind in de kribbe stelt ons een vraag: nemen wij die liefde van God aan? Willen wij Hem binnenlaten in ons leven? Als wij Hem binnenlaten, zullen wij merken dat God ons heel dicht bij zich wil hebben. Hij wil met zijn Geest in ons wonen en ons maken tot zijn kinderen.
Wij, op onze beurt, zullen dan gastvrij zijn tegenover onze medemensen. Speciaal tegenover de mensen die nergens welkom zijn. Omdat ze niet leuk of gezellig zijn. Omdat ze ‘losers’ zijn. Wanneer deze mensen welkom zijn, zal een beetje waar worden wat de engelen zongen in de kerstverhalen: Eer aan God in den hoge en op aarde vrede onder de mensen in wie Hij welbehagen heeft.

 

Zalig kerstfeest

Pastoor Franken

Woord van de voorzitter, november 2018

Beste ‘clubvrienden’,

 

Het was me het KBO-weekje wel, die eerste week van oktober. Het begon allemaal op maandag 1 oktober met een vergadering van de Regio Zuid Holland Noord, gevolgd op dinsdag van de provinciale KBO, daarna op woensdag van onze ‘eigen’ afdeling, op donderdagmiddag het feest met onze kroonjarigen en ter afsluiting ’s avonds de uitreiking van de prijzen van de clubactie van de Rabobank Bollenstreek. Eigenlijk moest ik ook nog diezelfde avond naar de opening van de Week van de Ontmoeting van WelzijnsKompas Hillegom Lisse, maar ja…. je kunt maar op een plek tegelijk zijn. Vandaag ‘stort’ ik me op het voorwoord en de informatie ‘van de bestuurstafel’. U ziet in sommige weken is het bijna een dagtaak, die ik tot nu toe nog steeds met plezier invul.

Van het bestuur wordt verwacht dat men acte de présence geeft op de regionale en provinciale vergaderingen. Zoveel mogelijk worden deze bijeenkomsten bezocht. Deze keer was het extra belangrijk omdat men van plan is de jaarlijkse afdracht aan de bond in 2019 met 10 procent te verhogen naar € 16,50. Momenteel dragen wij € 15,– af van uw contributie van € 24,–. Van de overgebleven € 9,– moeten wij onze vereniging draaiende houden. Tot nu toe lukt dat aardig.

Maar € 1,50 per lid meer betekent voor ons ruim € 1.500,– extra lasten, die niet direct met andere inkomsten kunnen worden gecompenseerd. Vandaar dat wij een krachtig protest hebben afgegeven aan het provinciale bestuur van deze verhoging af te zien. En niet alleen wij. Bijna alle afdelingen in Zuid-Holland staan op ‘hun achterste benen’. Argumenten van de provinciale KBO waren dat er de afgelopen drie jaar geen verhoging had plaatsgevonden en de terugloop van de inkomsten door de daling van het aantal leden. Vanwege de grote weerstand verwacht ik dat op de Algemene Ledenvergadering van de KBO Zuid Holland, eind november, het bestuur de plannen intrekt, want ik ben er bijna zeker van dat de voorstellen worden weggestemd.

Bij onze KBO is er ook een afname van het aantal leden, maar gelukkig nog minimaal. Uw bestuur doet er alles aan nieuwe mensen te werven, maar kan dit niet alleen. Uw hulp is daarbij hard nodig. Vandaar dat wij de achterzijde van ons Kompas hebben gewijzigd en vanaf het oktobernummer de voordelen opsommen om lid te worden en iedere maand een aanmeldingsformulier afdrukken.

Het was een geweldig feest met onze kroonjarigen op 4 oktober. Bijna 125 personen, waaronder een behoorlijk aantal 75-jarigen dat voor de eerste maal aanwezig was. Dit jaar hadden we twee honderdjarigen in ons midden, mevrouw Bakker en de heer Van Schie, aan wie speciale aandacht werd geschonken. Het Joppenkoor uit Warmond trad op met 30 man en 1 vrouw en zong en speelde (zeemans) liederen, waar velen van hebben genoten. Dankzij de inzet van mijn medebestuursleden en een aantal vrijwilligers verliep de middag op rolletjes.

De ‘kers op de taart’, zoals onze secretaris Karin dat zo mooi verwoordde in een mailtje naar onze bestuursleden, was de cheque van

€ 388,50 die wij samen donderdag 4 oktober 2019 – in het kader van de Rabobank Clubkasactie – op een feestelijke bijeenkomst in Floralis te Lisse mochten ontvangen. Toch bijna honderd euro meer dan voorgaande jaren. Dit bedrag gaan wij inzetten door nog meer activiteiten te organiseren. Laat u zich komend jaar maar verrassen.

 

Hartelijk groet,

Frans van Lierop

Gedachtegoed, november 2018

 

INLEVEREN

 

Bij het stijgen der jaren worden wij ons er steeds meer van bewust dat wij hier op aarde niet in alle eeuwigheid zullen leven. Ben je jong dan heb je plannen die eigenlijk, in alle simpelheid gezegd, nooit allemaal helemaal gerealiseerd zullen worden. Meten met de menselijke maat. Maar de menselijke maat is, als je jong bent, oneindig rekbaar. Gelukkig maar, anders waren veel dingen niet van de grond gekomen. Nu bij het stijgen der jaren zien wij de beperktheid van onze mogelijkheden. Veel van onze goede intenties zijn in de prullenbak beland en wij zijn op zoek naar de kern van ons bestaan en de overgang naar het eeuwige leven.

De dood is nabij. Eerst lever je in met je gezondheid, allerlei kwalen liggen op de loer. Met optimisme zeg je: “ik leef gezond, ik sport, eet niet te veel” maar via een achterdeur merk je dat je dingen vergeet, niet op namen kan komen. Waar je ’s morgens nog staat te zoeken naar een naam, een feit, schiet dat je ’s middags pas te binnen. Inleveren dus. Ook om je heen vallen mensen weg, familie, vrienden, kennissen, oud-collega’s. Op een gegeven moment merk je dat het stiller wordt om je heen.

De dood is ook ingetreden in ons kerngezin. Mijn oudste broer is overleden.  In gedachten ging ik zijn levensloop na. Geboren juist voor de oorlog, 1938, de oorlogsjaren als klein kind, waarover hij in latere jaren smakelijk kon vertellen.  De avonturen met zijn vriendjes langs de spoorbaan (levensgevaarlijk), met zijn broertje naar de Goudsberg om daar met hun vriendjes te voetballen, zijn baantjes bij onder meer de Hillegomse bollenbedrijven, zijn liefde voor de muziek en zijn gezin èn voor de kerk. Hij mocht tachtig jaar worden, veel goede jaren maar aan het einde van zijn leven was hij op. In gedachten ging ik terug naar de zestiger jaren. Onze eerste pick-up, de muziek, de grammofoonplaten die binnen werden gebracht. Onze oom en tante die in de Prins Bernhardstraat een winkel met grammofoonplaten hadden, hadden een regelmatige klant aan hem. De muziek werd grijs gedraaid. Jo Erens, Frits Rademacher (de Limburgse troubadoers die toendertijd een grote aanhang hadden), de klassieke tonen, de Duitse operettemuziek. Dank zij hem werd de familie met muziek groot gebracht. Hij meldde zich aan bij het kerkkoor en hij is er nooit meer weggegaan. Kerkmuziek en zijn gezin werden de mijlpalen waarop hij zijn leven schraagde.

Met enthousiasme heeft hij het Exoduskoor geleid. Hij kende half Hillegom en alle muziekliefhebbers. Vanuit de Martinuskerk, waar hij gedoopt en gevormd was, en zijn hele – muzikale –  leven had doorgebracht, is hij door zijn gezin, familie, vrienden en bekenden naar zijn laatste rustplaats op de begraafplaats gebracht. De lange laan door naar het kerkhof waar ook onze vader, moeder en een heel aantal van onze familie, neven, nichten, ooms en tantes, ligt. Schuin tegenover zijn ouders ligt hij begraven.

Hij is, zoals in het lied van Huub Oosterhuis: “De steppe zal bloeien” staat: ten einde gegaan en onder stenen bedolven. Hij zal het lied talloze malen met zijn koor hebben gezongen. Maar uiteindelijk, naar de tekst van Oosterhuis: “De dode zal leven, [….] dode, dode, sta op, het licht van de morgen, een hand zal ons wenken, een stem zal ons roepen: Ik open hemel en aarde en afgrond en wij zullen horen en wij zullen opstaan, en lachen en juichen en leven.” Volgens ons geloof zullen wij elkaar op de jongste dag weerzien.  Moge Frans rusten in vrede.

 

Marie van Rooden

 

 

 

 

Woord van de voorzitter, oktober 2018


Beste ‘clubvrienden’,

 

Was het vorige maand, toen ik het voorwoord voor ons Kompas schreef, ‘bloedje heet’, vandaag 6 september komt het water met bakken uit de hemel. Wat kan ons klimaat toch wisselend zijn. Na een prachtige zomer merk je nu duidelijk dat de herfst eraan komt. Als dit blad bij u in de bus valt, is het al zover en is ook onze eerste bijeenkomst van het nieuwe seizoen – met een optreden van zangeres Jo Ann – achter de rug.

Ook Prinsjesdag zit er dan op. Voor ons als pensionado’s heb ik geen hoge verwachtingen van de begrotingsvoorstellen van het kabinet. De AOW is al jaren niet echt verhoogd; alleen door het verplichte consumenten-indexcijfer. En dan nog maar niet te praten over de pensioenen. Voor ons als senioren zijn dit toch de belangrijkste inkomstenbronnen. Nee, dan die vermaledijde afschaffing van de dividendbelasting, waar in feite alleen de grootaandeelhouders van multinationals van profiteren. Bijna twee miljard doen we cadeau aan mensen die het niet echt nodig hebben. Want als je een pakket aandelen bezit behoor je niet tot de modale verdieners. Met die twee miljard kun je zoveel mooie dingen doen, zoals bijvoorbeeld het verhogen van de AOW. Dan gaat onze hele club erop vooruit!

Wij kunnen terugkijken op een aantal geslaagde zomeractiviteiten. Een schitterende dagtocht naar Texel met een ‘volle’ bus van 60 leden (een verslag heeft u kunnen lezen in ons septembernummer). De wandeling door de Amsterdamse Waterleidingduinen onder leiding van Cees Langeveld met twintig sportievelingen. Het bezoek aan Gouda met een kleine twintig ‘junior’ KBO-ers en de Verhalentafel in de Bibliotheek met 35 deelnemers. Allemaal activiteiten die zeker terugkomen in het zomerprogramma van volgend jaar.

Op donderdag 4 oktober is de gezamenlijke verjaardagviering met onze kroonjarigen. U weet wel….. elk jaar zetten wij onze leden die de mijlpaal van 75, 80, 85, 90 jaar en elk jaar daarboven hebben behaald, in het zonnetje. Dit jaar mochten we 200 uitnodigingen versturen, dus aan 1 op de 5 KBO-leden. We worden steeds ouder; de gemiddelde leeftijd van de Nederlander stijgt alleen maar. De prognose is dat iemand die nu geboren wordt een kans van 1 op 2 heeft om 100 jaar oud te worden. Nog lang niet zo ‘oud als Methusalem’, het gezegde waarmee omschreven wordt dat iemand naar eigentijdse maatstaven heel oud is. De afgelopen weken ging neuro-psycholoog Erik Scherder in een serie van drie tv-programma’s op zoek naar het recept voor een zinvolle en gelukkige oude dag. We willen allemaal oud worden, maar niemand wil het zijn. Want hoe hoger de leeftijd, hoe meer kans op bijvoorbeeld lichamelijke klachten, vergeetachtigheid en eenzaamheid. Scherder liet zien wat je allemaal kunt ondernemen om oud én gelukkig te worden. Persoonlijk mocht ik hem een vijftal jaar geleden ontmoeten op een bijeenkomst waar hij een lezing hield over de werking van onze hersenen, een gezonde leefstijl en welke invloeden dat heeft op onze levensverwachting. Toen maakte hij al een diepe indruk op mij en probeer ik op alle mogelijke manier zijn adviezen op te volgen. Maar zo keurig op gewicht als hij is en altijd strak in een kostuum met stropdas, zal ik nooit worden.

 

Hartelijk groet,

 

Frans van Lierop

Gedachtegoed, oktober 2018

Nieuws

Het is weer mijn beurt om wat te schrijven voor Het Kompas, en ik pieker.. waarover.               Ik ben betrokken bij de kerk als (oud)pastoraal werkende die nog wat taken doet, en als kerkganger. Je zou kunnen zeggen dat ik `van de kerk hou’, `van huis uit’ maar ook bewust.  Ook u, leden van de KBO, hebt leren bidden (en meer). Velen zijn bij de kerk betrokken (gebleven), op allerlei manieren. Ze komen meevieren, ze bemoedigen anderen, zingen in het koor; ze begeleiden de kinderen in de kerk, jongeren en nieuwe mensen -een uitdagende taak. Anderen werken in het kerkgebouw, de tuin of het kerkhof om die mooi en verzorgd te houden. Ik ben alert op nieuws over kerk en geloven, en daaruit haal ik het een en ander voor deze column.

– Na de nieuwe berichten over misbruik in de kerk (Zuid-Amerika) riep een van de bisschoppen op om te bidden. Om moed en vertrouwen. Moed om te blijven geloven, nu het zo moeilijk is. Moed om te blijven, want de kerk heeft mensen – u, ons – nodig. Bidden om vertrouwen in de kerk omdat die immers de kerk van Chrístus is, en moet zijn.

– In een interview met een televisiepresentator (Trouw 8-9) zei deze dat hij naar de kerk gaat juist omdat hij het moeilijk vindt om te blijven geloven. Hij heeft de kerk nodig. Hij gaat niet uit gewoonte (niet meer) maar om zichzelf vragen te stellen, en om zich gesteund te voelen in de gemeenschap.

– In de parochies waar ik heb gewerkt is binnenkort een symposium: `Wees getuige’.  Twee jonge mensen vertellen daar hoe zij hun geloof beleven en ook laten zien. Bij een van hen wordt in de aankondiging gezegd hoe zij als kind en tiener katholiek is grootgebracht (`cultuur-katholiek’) en een `keuze-katholiek’ werd. Dat was bij een festival (`Celebrate’) waar zij zich echt geráákt voelde. Vanaf dat moment besefte ze dat het ook een kéuze moest zijn.

– Voorbeelden van wat een kerk in een dorp kan betekenen, gaf een promovenda (godsdienstwetenschap; Trouw 7-9). Om een dorp leefbaar te houden is ook de kerk belangrijk `want daar ontmoeten de mensen elkaar’. De kerk moet meer in de etalage zetten wat ze al doet. Op vijf terreinen. 1. Herdenken; ook de kerk open doen als er wat in de omgeving gebeurt. 2. Zorg en welzijn: denk aan ontmoetingen, het weekendbloemetje, de voedselbank, de opvang van nieuwe mensen. 3. Onderwijs: een cursus, bezinning, gesprekken. 4. Kunst en cultuur: verhalen en beelden van Bijbel en mensen (denk aan Monumentendag). 5. Oecumene: `kerk zoekt kerk’, de handen ineen slaan.

– Tot slot over een boek van de bekende theoloog Erik Borgman. Het heet `Leven van wat komt’. Ik las een recensie (Trouw, mei). In het boek werkt hij een `katholiek uitzicht op de samenleving’ uit: een manier van kijken, nu we zo vaak ervaren dat we `geen grip’ hebben.  Het is geen `programma’ maar een ánders kijken, met hoop en open voor `wat komt’.          Hoop is het vertrouwen op `een goedheid die juist nog niet zichtbaar is in deze wereld’.         Het heeft alles te maken met geloof, er is moed en durf voor nodig. En geduld, geduld om te wachten op `wat komt’. Een houding, met oog voor hoop waar die zich maar aandient.      Hoop, verlangen, gebed én inzet voor wat goed en nodig is. En dan ons er in en bij voegen.

Moeilijk nieuws en bemoedigend nieuws. Dat de kerk belangrijk is en `leeft’ in de samenleving. Al is het zoekend en twijfelend. `Van huis uit’ en ook bewust er voor kíezend. Geloven `gebeurt’, privé en als gemeenschap.  Moed en vertrouwen zijn nodig, geduld en gewoon doén.

Anneke Beenakker-Voorn

 

 

Woord van de voorzitter, juni 2018

VAN DE VOORZITTER  

Beste junior en senior KBO’ers,      

In de vorige editie van het Kompas heb ik aangegeven u enige inzage te geven in mijn leven en de activiteiten die ik tot nu toe doe en heb gedaan. Ik ben in 1950 geboren aan de Stationsweg en in 1959 – na een korte ‘tussenstop’ in de Hoogewerfstraat – verhuisden wij naar de Van den Endelaan, waar mijn ouders een type- en stenoschool annex kopieerinrichting runden. Niet alleen veel Hillegommers, maar ook jongelui uit omliggende gemeenten hebben nog steeds profijt van het met tien vingers ‘blind’ kunnen typen.

Toen ik op de middelbare school zat – het Triniteits Lyceum in Haarlem – hielp ik mijn vader al dagelijks in zijn bedrijf en het was in feite een vanzelfsprekende zaak dat ik na mijn schooltijd – als oudste van zeven kinderen – bij hem ging werken. Samen met mijn broer Ad bouwde ik onze drukkerij verder uit. Heel veel verenigingen en bedrijven hebben decennia lang gebruik gemaakt van onze diensten. Na in de jaren tachtig en negentig gevestigd te zijn geweest aan het Henri Dunantplein verhuisde onze drukkerij in 2002 naar een groot perceel aan de Arnoudstraat. Ongeveer tien jaar geleden kwam de digitalisering in een stroomversnelling, internet toepassingen ‘explodeerden’, smartphones rukten op….. en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het gebruik van papier verminderde drastisch, waardoor vanzelfsprekend veel drukkerijen moesten inkrimpen of ophielden te bestaan. Ook wij. Twee jaar geleden – na mijn pensionering – zijn onze werkzaamheden onder de naam Van Lierop Grafimedia ondergebracht bij een collega in Heemstede.

Zoals ik vorige keer al vertelde ben ik deze maand 45 jaar getrouwd met Annie, die werkzaam is geweest als pastor en geestelijk verzorger en die in mei de AOW-gerechtigde leeftijd heeft bereikt.      Wij hebben een dochter en twee zoons en zes kleinkinderen in de leeftijd van 2 t/m 14 jaar.

In mijn jeugd heb ik vele jaren waterpolo gespeeld. Op mijn zestiende werd ik – waarschijnlijk omdat anderen bemerkten dat ik een aardige kijk had op de Nederlandse taal en over een aantal organisatorische kwaliteiten beschikte – secretaris van de Hillegomse Zwem Vereniging. In 1975 werd ik gevraagd om secretaris van Kring Gouwe Rijnstreek (het overkoepelend orgaan van alle zwemverenigingen in de provincie Zuid Holland) van de Koninklijke Nederlandse Zwembond te worden. In 1982 volgde mijn verkiezing tot voorzitter, een positie die ik tot halverwege de jaren negentig heb vervuld. Tot 2002 ben ik lid geweest van dit bestuur in aan waterpolo gerelateerde functies en heb ik zitting gehad in verscheidene commissies. Vanaf mijn achttiende ben ik ruim dertig jaar waterpoloscheidsrechter geweest, waarvan een groot aantal jaren op het hoogste niveau. Sinds 1988 ben ik lid van de Commissie van Beroep van de KNZB. Deze landelijke commissie behandelt strafzaken in hoger beroep. Nog steeds werk ik voor deze juridische commissie.

Naast mijn vrijwilligerswerk voor de Zwembond heb ik In de afgelopen decennia vele bestuursfuncties vervuld, zo stond ik aan de wieg van ‘De Duinpan’ in De Zilk en was ik onder meer voorzitter van Concordia ten tijde dat mijn zoons voetbalden en voorzitter van de Nederlandse Morgan Club, een autoclub van liefhebbers van dit Engelse automerk.

Toen mijn moeder en schoonmoeder ongeveer gelijktijdig in juni 2004 in het verpleeghuis Bernardus te Sassenheim werden opgenomen, ben ik al snel gevraagd zitting te nemen in de cliëntenraad en werd ik twee jaar daarna voorzitter van de Centrale Cliëntenraad van Marente, dat met veertien locaties voor intramurale verpleegzorg een belangrijke functie vervult in Rijn, Duin- en Bollenstreek. Dit doe ik nog steeds met veel plezier. Genoeg nu over mijzelf. Ik hoop dat u een beeld heeft gekregen van uw nieuwe voorzitter, die zich graag met de andere bestuursleden in wil zetten voor ALLE senioren van Hillegom.

Zomerprogramma 2018.                                                                                                                        

Net als voorgaande jaren organiseert de KBO Hillegom in de maanden juli en augustus een zomerprogramma met een wekelijkse activiteit. In het juli/augustusnummer van het Kompas dat in de laatste week van juni verschijnt is een overzicht opgenomen met daarbij een inschrijfformulier waarop u kunt aangeven aan welke programma onderdelen u wenst deel te nemen. De uitgaansdag op 2 augustus met een bustocht naar Texel is om organisatorische reden reeds in dit nummer opgenomen. Reserveer snel want de ervaring heeft geleerd dat de bus gauw is volgeboekt.

Hartelijk groet en graag tot ziens bij onze activiteiten,

Frans van Lierop

Gedachtegoed, juni 2018

OVERWEGING

 

ZWAKKE SCHAKEL

 

Dit keer een nadenken over een stukje recente kerkgeschiedenis.

In de afgelopen weken kwam in het nieuws dat voor kardinaal Jan de Jong (1885 – 1955) de eretitel ‘rechtvaardige onder de volkeren” bij Yad Vashem was aangevraagd. Deze titel leek een juist gebaar naar deze sterke, katholieke, aartsbisschop gedurende de oorlogsjaren. Yad Vashem kent deze titel toe aan niet-Joden die zich tijdens de Tweede Wereldoorlog tegen de Jodenvervolging hebben verzet en daarbij grote risico’s hebben genomen. Aartsbisschop Jan de Jong van Utrecht was zo iemand.     Hij protesteerde in de oorlogsjaren herhaaldelijk tegen de anti-Joodse maatregelen van de Duitsers en tegen de deportaties van Joodse landgenoten. Dit was niet zonder gevaar. Een bekend stuk was de brief welke op 26 juli 1942 van de kerkelijke kansels aan de gelovigen werd voorgelezen. De bisschoppen van Nederland en bijna alle kerken in Nederland hebben zich tot de autoriteiten der bezettende macht gewend ten gunste van de Joden. Dit onder meer op zaterdag 11 juli 1942 in een telegram aan hen van de volgende inhoud:

 

“De hieronder vermelde Nederlandsche Kerken, reeds diep geschokt door de maatregelen tegen de Joden in Nederland, waardoor zij uitgesloten worden van het deelnemen aan het normale volksleven, hebben met ontzetting kennis genomen van de nieuwe maatregelen, waardoor mannen, vrouwen, kinderen en hele gezinnen zullen worden weggevoerd naar het Duitse Rijksgebied en onderhorigheden.

Het leed, dat hiermede over tienduizenden gebracht wordt, de wetenschap, dat deze maatregelen tegen het diepste zedelijk besef van het Nederlandsche volk strijden, en bovenal het indruisen dezer maatregelen tegen hetgeen van Godswege als eis van gerechtigheid en barmhartigheid gesteld wordt, nopen de Kerken tot U de dringende bede te richten aan deze maatregelen geen uitvoering te geven.”

 

Deze bede gericht aan de Duitse bezetter, van bijna alle Nederlandse kerken uit, heeft geen positief resultaat gehad. Het tegenovergestelde gebeurde. De bezetter wreekte zich op de lagere regionen van de katholieke kerkhiërarchie.

Na de oorlogsjaren werd aartsbisschop Jan de Jong van Utrecht door paus Pius XII bevorderd tot kardinaal. Dit mede gezien zijn standvastig gedrag gedurende de jaren van oorlog en vervolging.

Terugkomend op de aanvraag voor de onderscheiding van Yad Vashem: kardinaal Eijk heeft de aanvraag voor De Jong ingetrokken omdat een naaste medewerker van Mgr De Jong, monseigneur Felix van de Loo, na de oorlog heeft geprobeerd het verloop van het proces tegen een neef van hem te beïnvloeden. Die neef, Willem van de Loo, was als lid van een speciale SS-eenheid betrokken bij het martelen en vermoorden van verzetsmensen. Onder zijn slachtoffers waren ook Joden. Hij werd ter dood veroordeeld, maar de straf werd later omgezet naar zeven jaar celstraf en tbs voor onbepaalde tijd. In 1956 kwam hij vrij. Onduidelijk is wat kardinaal De Jong precies geweten heeft van de activiteiten van zijn naaste medewerker. Dat wilden de mensen, die ook betrokken waren bij de aanvraag, graag onderzoeken, maar het aartsbisdom geeft geen toegang tot zijn archieven.

Het aartsbisdom zegt dat kardinaal Eijk de aanvraag heeft ingetrokken omdat hij niet wil dat kardinaal De Jong en Yad Vashem in opspraak raken. Het aartsbisdom zelf gaat de zaak niet onderzoeken.

Het is een boeiend stukje, nu, geschiedenis. Het geeft aan dat een organisatie, ook een kerkelijke organisatie, zo sterk is als zijn zwakste schakel. Jan de Jong was een gedegen schakel, maar helaas, de zwakke schakel (de naaste medewerker) heeft het proces ten nadele beïnvloedt. Heel jammer. Ik had Mgr De Jong graag, postuum, als een “rechtvaardige onder de volkeren” gezien. Maar, misschien, toch nog eens? Een goede onderzoeker en toegang tot de bronnen kan verhelderend werken.

Voor nu wens ik U fijne en interessante zomermaanden toe.

 

 

Marie van Rooden

 


Ga terug naar het overzicht