test

Gedachtegoed, mei 2019

Geplaatst op 29 april 2019

DIT HUIS

De vreugde voert ons naar dit huis waar ’t Woord aan ons geschiedt

       God roept zijn Naam over ons uit en wekt in ons dit lied

Dit huis van hout en steen dat lang de stormen heeft doorstaan

       waar nog de wolk gebeden hangt van wie zijn voorgegaan

Dit huis dat alle sporen draagt van wie maar mensen zijn;

       de pijler die het alles schraagt, wilt Gij die voor ons zijn?

Zal dit een huis een plaats zijn waar de hemel open gaat,

       waar Gij ons met Uw eng’ len troost, waar Gij U vinden laat?

Onthul dan ons uw aangezicht, Uw naam die met ons gaat,

       en heilig ons hier met Uw licht, Uw voorbedachte raad.

Vervul ons met een nieuw bestaan van ’t Woord waarin Gij spreekt,

       en reik ons zelf als leeftocht aan het Brood dat Gij ons breekt.

Dit huis slijt met ons aan de tijd, maar blijven zal de kracht

       die, wie hier schuilen, verder leidt tot alles is volbracht.

                                                                         (W. Vogel)

 

Als het koor bij het begin van de viering dit mooie lied zingt, gebeurt er wat. Pastor, lector en misdienaars komen binnen. We zingen afwisselend, mannen en vrouwen. Het lied geeft meteen een goede sfeer. We zoeken verbinding, er is daar een uitgestoken hand in licht en Woord en Brood en troost, én in elkaar. Samen in dit huis van hout en steen.

Dit huis.. ik denk aan de Jozefkerk waar pasgeleden de allerlaatste dingen weg gingen, .. dit huis van hout en steen dat zoveel sporen draagt: voetstappen, herinneringen. .. waar nog de wolk gebeden hangt van mensen, van u wellicht. Als die muren toch eens konden spreken.. Daar is zo veel gevierd. Lief en leed gedeeld, trots en schaamte. De sacramenten, hoogfeesten en de gewone dagen. Heilzame ontmoetingen van mensen met God en met elkaar. De laatste jaren werd daar uitgedeeld van de voedselbank, en werden zo mensen bemoedigd.

Dit huis van hout en steen.. ik denk aan de Notre-Dame die (nu ik dit schrijf) gisteravond door een grote brand werd getroffen. Kathedraal van Parijs, gewijd aan `Onze Dame’ Maria, patrones van Frankrijk. We weten nog niet hoe groot de schade is; wel zag ik biddende en huilende mensen in de straten, en een meeleven uit heel de wereld. Er werd al meteen geld toegezegd, en een plan gemaakt voor herstel. Want ook deze, grote, kerk is veel méér dan hout en stenen.

In deze huizen wordt God gezocht, en gevónden: zijn Naam over de mensen, opgewekt tot een nieuw bestaan. In deze huizen ervaren we iets van de hemel, een vergezicht van vrede. Hoe kostbaar is zo’n huis van hout en steen, hoe erg om te verliezen.

Ik denk aan de Jozef-en-Martinuskerk, de viering van St. Jozef, de patroon: veel kinderen met hun ouders, jonge, oud(er)e en nieuwe mensen. Wat is er veel te zien in die kerk, zo hoog, zo groot. En wat wordt er veel gedaan: jongeren die vastten en meteen ook actief spullen inzamelden voor het project van Els Koop in Brazilië. De parochiële caritas (PCI) die de kosten van de verzending betaalt. Een paar weken later, Palmzondag, zijn er door veel kinderen palmpaasstokken gemaakt. Ze vertellen over de Goede Week voor Pasen en worden daarom naar mensen gebracht met een vriendelijk woordje. Palmtakjes worden gezegend om mee naar huis te nemen. Zegen over alles en allen, dat zij en wij zelf `levende stenen’ worden van de Kerk. Opnieuw ontstaan sporen, worden er  herinneringen gemaakt en nieuwe voetstappen gezet.

Nu is het Pasen, tot en met Pinksteren; gevolgd door hoogfeesten. Tijd van de 1e H. Communie overal. Met het licht op de Paaskaars om de mensen en de wereld te heiligen. Ik wens u een mooie tijd toe.

Anneke Beenakker-Voorn

Comments are closed.